Recensie van De gewichtlozen van Valeria Luiselli Eerder gepubliceerd in De leeswolf 3 (2014): 193 Soms lijkt het alsof Valeria Luiselli (Mexico-Stad, 1983) een eeuw te laat geboren werd. Haar debuut ‘Valse papieren’ (2010, Nederlandse vertaling 2012) ademde al een sfeer van decadentisme. In die inventieve essaybundel flaneert Luiselli met veel spleen langs ruïnes en kerkhoven, op zoek naar sporen van verloren tijden en geesten van vergeten schrijvers. Hetzelfde bewustzijn van de literaire traditie en dezelfde neiging naar de l’art pour l’art-esthetiek (het schaven aan de perfecte vorm, de voorkeur... » meer lezen
Recensie van Doelwit in de nacht van Ricardo Piglia Eerder verschenen in De leeswolf 9 (2013): 593 Argentinië, begin jaren zeventig. Terwijl het land zich opmaakt voor de terugkeer van de populistische ex-president Juan Domingo Perón, raakt een anoniem dorp in de ban van een opmerkelijke buitenlander. Wat brengt Tony Durán, een Porto Ricaanse mulat die opgroeide in de Verenigde Staten, in godsnaam tot in de eindeloze pampa’s? Is hij werkelijk helemaal tot daar gekomen om de vurige tweelingzusjes Ada en Sofía Belladona op te zoeken? Het mysterie zwelt... » meer lezen
Laat u niet misleiden door de kleurrijke kaft, de fleurige titel en de dwangmatige vergelijking met García Márquez op de cover: allemaal geforceerde marketingtrucs die de simplistische, exotische beeldvorming rond de Latijns-Amerikaanse maatschappij en literatuur in stand houden en dus volledig voorbijgaan aan de complexiteit van een continent waar het woord ‘diversiteit’ dagelijks een nieuwe dimensie krijgt. De originele titel van De drie Lilia’s luidt Los almuerzos (‘De middagmalen’), en de korte roman speelt zich af in de stad waarvan García Márquez altijd al een afkeer heeft gehad, het kille... » meer lezen
Na zijn werk speelt de jonge docent rechten Antonio Yammara graag een potje carambole in een van de rokerige biljartzalen in het centrum van Bogotá. Regelmatig wordt hij er uitgedaagd door ene Ricardo Laverde, een zwijgzame man van middelbare leeftijd. Op een dag toont Laverde Yammara een cassettebandje en vraagt hem of hij toevallig een plek kent waar hij het in alle rust kan beluisteren. Yammara neemt Laverde mee naar het Casa de Poesía, het voormalige huis van fin de siècle-dichter José Asunción Silva, waar literatuurliefhebbers zich in zachtleren zetels... » meer lezen
In juni 2003, nauwelijks een maand voor zijn dood, nam Roberto Bolaño deel aan een bijeenkomst van Latijns-Amerikaanse romanciers in Sevilla. De doodzieke schrijver las er de tekst ‘Los mitos de Chtulhu’ voor, maar eigenlijk had hij een toespraak voorbereid over de ‘nieuwe Latijns-Amerikaanse literatuur’. In ‘Sevilla me mata’ − de postuum gepubliceerde tekst van die nooit gehouden toespraak − overschouwt Bolaño de nieuwe generatie Latijns-Amerikaanse schrijvers. “Het panorama is veelbelovend”, besluit hij, “zeker wanneer je het vanop een brug bekijkt. Minstens vijfentwintig schrijvers steken hun kop boven het overvloedige... » meer lezen
“Gebruik dat woord maar niet”, repliceert het anonieme hoofdpersonage van 35 Doden wanneer iemand het woord ‘toekomst’ in de mond neemt. Zijn aangeboren afkeer van de term doet denken aan Ferdinand Bardamu’s legendarische statement “je ne crois pas à l’avenir”. Of Sergio Álvarez (°1965, Bogotá) Célines meesterwerk gelezen heeft, is onzeker, maar in 35 Doden neemt hij de lezer alleszins mee op een reis naar het einde van de Colombiaanse nacht. Het minste dat je van Álvarez’ roman kan zeggen, is dat hij blijk geeft van monumentale aspiraties. Jarenlang werkte... » meer lezen
Essay eerder verschenen in De Leeswolf 2 (2013): 95-99 en 4 (2013): 236. Kijk toch eens om u heen, het bloed wordt vergoten in stromen, en ook nog eens op zo’n uitbundige manier, alsof het champagne is. Dostojevski, Aantekeningen uit het ondergrondse Aan welluidende plaatsnamen geen gebrek in Colombia. Het geboortedorp van Gabriel García Márquez spant zonder twijfel de kroon: Aracataca, vijf lettergrepen die ratelen als een guacharaca, het raspinstrument dat gebruikt wordt in de traditionele Colombiaanse muziekgenres vallenato en cumbia. Of ratelen ze als een mitrailleur? Hoe dan... » meer lezen
Recensie van Zwart ijs van Bernardo Fernández Eerder verschenen op bibliotheek.be Het zal niemand ontgaan zijn dat er in Mexico een bloederige drugsoorlog woedt. Logischerwijs inspireert die problematiek ook meer dan een schrijver. De welig tierende ‘narcoliteratuur’ kan grosso modo in twee groepen onderverdeeld worden: enerzijds zijn er de literaire romans, die de ‘narcocultuur’ onder de loep nemen en stilstaan bij de oorzaken en gevolgen van het virus dat de Mexicaanse maatschappij aanvreet. Zo gunt ‘Kroniek van een hofzanger’ van Yuri Herrera ons bijvoorbeeld een blik in de innerlijke... » meer lezen
Het literair tijdschrift Gierik & Nieuw Vlaams Tijdschrift wijdt zijn jongste nummer aan Latijns-Amerikaanse schrijvers die een speciale band hebben met België. Het land wordt bekeken door de ogen van maar liefst zeventien ‘belgicanos’: Roberto Bolaño, Juan Gabriel Vásquez, Alan Pauls, Alejo Carpentier, Julio Ramón Ribeyro, Álvaro Mutis, Manuel Bandeira, Rodolfo Alonso, Marco Antonio Campos, Habacuc Antonio De Rosario, Julián Veraza, Gerardo Salinas, Anamaria McCarthy, Waldo Pérez Cino, Víctor Manuel Cárdenas, Claudia Hernández en Silvia Molina. Er is aandacht voor poëzie, proza, interview, essay en fotografie. Gierik kon rekenen op... » meer lezen
Recensie van Het verdwenen jaar van Salvatierra van Pedro Mairal Eerder verschenen in De leeswolf 7 (2012): 451 Wereldwijd worden jonge romanschrijvers alsmaar vaker onthaald als betrof het de nouveau Beaujolais. In Latijns-Amerika is dat niet anders. Onder de naam ‘Bogotá39’ maakte een vakjury in 2007 een selectie van 39 schrijvers van onder de 39 jaar die de toekomst van de continentale letteren zouden kleuren. De laureaten werden samengebracht op een festival en hun verhalen werden gebundeld in een bloemlezing. Mede dankzij de aan ‘Bogotá39’ verbonden promotie vinden velen onder... » meer lezen
Recensie van Valse papieren van Valeria Luiselli Eerder verschenen in De Leeswolf 8 (2012): 518-519 ‘De doctorandus krijgt zijn onderwerp van mij op, een onderwerp van nul en gener waarde, hij gaat onder mijn toezicht zijn proefschrift schrijven, waar geen mens behoefte aan zal hebben, zal het in een oervervelende discussie verdienstelijk verdedigen en dan een doctorsgraad verwerven, waar hij niets aan heeft’. Hoewel de verteller van Tsjechows Een vervelende geschiedenis hier wel op erg scherpe wijze vooruitloopt op het huidige overschot aan doctoraten, plaatst nagenoeg elke doctorandus wel... » meer lezen
Recensie van De christus van Elqui van Hernán Rivera Letelier Eerder verschenen in De Leeswolf 6 (2012): 378-379 ‘Alleen de Schepper heeft de macht doden tot leven te wekken’, zegt Domingo, alias de christus van Elqui, tegen een paar mijnwerkers die komen aangesjouwd met het levenloze lichaam van een van hun kameraden. Na lang aandringen stemt de amateurprediker toe een poging te ondernemen om de dode door middel van zijn gebeden te reanimeren. Wanneer de dode een vinger beweegt, kunnen zijn kameraden hun lach niet meer inhouden en beseft... » meer lezen
Recensie van De toespraken van de bekkenknijper van Julio Cortázar Eerder verschenen in De Leeswolf 1 (2012): 14-15 Alles moet steeds sneller, compacter en flitsender: een gunstiger tijdgeest voor een revival van het kortverhaal is nauwelijks denkbaar. Maar is het in het geval van het Nederlandse taalgebied niet gepaster te spreken over een eerste echte opleving? Terwijl de roem van een behoorlijk aantal Spaanstalige en Angelsaksische schrijvers gestoeld is op kortverhalen, zijn de voorwaarden voor het kweken van een kortverhalentraditie hier nooit echt aanwezig geweest. Hoewel zoals overal ook... » meer lezen
Recensie van Zeven manieren om een kat te doden van Matías Néspolo Eerder verschenen in De Leeswolf 7 (2011): 505 ‘Ik hoor een geluid als van een dor takje dat breekt’, vertelt het hoofdpersonage Gringo op de eerste pagina van Zeven manieren om een kat te doden. Wat knakt, is de nek van een kat. Vervolgens vilt Gringo’s vriend Chueco het beestje en legt hij het op de barbecue. Het is dus meteen duidelijk dat de debuutroman van de Argentijn Matías Néspolo (°1975) niet geschikt is voor lezers met een... » meer lezen
Recensie van De droom van de Ier van Mario Vargas Llosa Eerder verschenen in De Leeswolf 5 (2011): 334-335 Na de lichtvoetige en onderhoudende bestseller Het ongrijpbare meisje (2006) zoekt Mario Vargas Llosa (°1936) in zijn nieuwe roman De droom van de Ier weer aansluiting bij de hem zo typerende politiek en historisch geladen literatuur. ‘Want’, zo benadrukte hij in zijn Nobelprijsspeech, ‘fictie is meer dan alleen entertainment’. De Peruaanse schrijver ziet literatuur als onontbeerlijk voor het voortbestaan van de beschaving, ‘omdat ze ons waarschuwt tegen alle mogelijke vormen van... » meer lezen
Jasper Vervaeke is doctor in de Spaans-Amerikaanse letterkunde en werkt als gastprofessor (UAntwerpen, KU Leuven, UGent), redacteur (Brussels parlement) en zelfstandig taal- en literatuurdocent. Hij publiceerde artikels rond Latijns-Amerikaanse literatuur, cultuur en maatschappij in verschillende tijdschriften en kranten.