Latijns-Amerika magazine.
posts van Ruby Sanders

El premio (Paula Markovich, 2011): pijnlijke herinneringen aan Argentinië

30-03-2012 door Ruby Sanders

De zeven jaar oude Ceci woont samen met haar moeder in een bouwvallig strandhuisje aan de Argentijnse kust. Dat haar gezinssituatie niet dezelfde is als die van haar klasgenootjes, moet ze koste wat kost geheim houden in El premio, een beklemmende speelfilm over een meisje dat eind jaren zeventig opgroeit tijdens de militaire dictatuur in Argentinië. Een jong meisje probeert op ouderwetse rolschaatsen door het zand te ploegen. Het is grijs, het stormt en het lukt niet. Verwaaid komt ze een armetierig huisje binnen, direct aan het strand, waar zij... » meer lezen

Uruguays omgang met het verleden. ’25 Watts’ en ‘Whisky’: twee generaties zonder toekomst in zicht

28-03-2012 door Ruby Sanders

In dit artikel worden twee hedendaagse Uruguayaanse films besproken: 25 Watts en Whisky, beiden van twee jonge Uruguayaanse regisseurs die misschien wel de stem van een verloren generatie Uruguayanen vertolken.

Fictief Colombiaans verhaal

18-03-2012 door Ruby Sanders

Stel: je bent negen jaar als je vader op een nacht wordt doodgereden door een dronken automobilist. Hij had weliswaar een gemiddelde middenklassebaan en drie kleine huizen, maar ook vier kinderen en een niet bestaande spaarrekening; laat staan een opgebouwd pensioen of verzekering die voor zijn eigen overlijden dekking zou hebben. Hier bestaan helaas geen uitkeringen voor weduwen; dan kan de Staat wel aan de gang blijven; dat zou allemaal veel te veel kosten. Je moeder probeert een baantje te zoeken dat jou en je broertjes en zusjes kan onderhouden... » meer lezen

Abel (Diego Luna, 2010): vaderloos Mexico verbeeld

18-03-2012 door Ruby Sanders

De jonge Mexicaanse acteur Diego Luna, die vooral bekend is geworden door zijn sterke rol in Y tu mamá también, heeft  zich sinds korte tijd gestort op een carrière als regisseur. Met Abel zet hij een indrukwekkend debuut neer, wat mede te danken is aan de fantastische acteerprestaties van de jonge Christopher Ruíz-Esparza die Abel vertolkt. Zijn werkelijke broertje Geraldo speelt Paul, de jongere broer van Abel. De twee ontroeren in elke scène en dragen ondanks hun onervarenheid in het acteren, de halve film. De andere helft is toe te... » meer lezen

Linha de Passe (Walter Salles en Daniela Thomas, 2008): buitenspel in São Paulo

17-02-2012 door Ruby Sanders

Het is winter in São Paulo, of liever gezegd in Cidade de Líder, een arme buitenwijk van de miljoenenstad, waar Cleuza met haar vier zoons en een nieuwe baby op komst het beste probeert te maken van hun so(m)bere bestaan. De vier jongens hebben allemaal hun eigen uitwegen om de ellende van het leven van alledag te vergeten; al is het maar voor even. Oudste zoon en vrouwenversierder Denis, vult zijn dagen met het rondrijden op een brommertje als koerier en probeert daarbij zo goed en zo kwaad als het gaat... » meer lezen

Los viajes del viento (Ciro Guerra, 2009): reis door utopisch Colombia

17-02-2012 door Ruby Sanders

Ignacio Carillo is een juglar, een door de wol geverfde accordeonspeler die zijn hele leven langs dorpen en boerderijen van Noord-Colombia heeft gezworven om zijn traditionele Vallenato-liederen ten gehore te brengen. Na de dood van zijn vrouw besluit hij zijn accordeon – volgens de Colombiaanse folklore een instrument dat ooit de duivel toebehoorde – terug te brengen naar zijn oude eigenaar en te stoppen met spelen. Eenmaal op weg voegt de tiener Fermín zich aan zijn zijde: hij wil niets liever dan Carillo opvolgen als juglar. De twee trekken door... » meer lezen

Las Acacias (Pablo Giorgelli, 2011): voorzichtige verbondenheid in Argentinië

17-02-2012 door Ruby Sanders

Op het 64ste filmfestival van Cannes is de Caméra d’Or, de prijs voor het beste debuut, naar de Argentijnse filmmaker Pablo Giorgelli gegaan voor zijn Las Acacias. De film is een onmiskenbare roadmovie, een minimalistische weliswaar maar behelst alsnog de elementen die een roadmovie dient te hebben. De film volgt de weg van Rubén (Germán de Silva), een eenzame vrachtwagenchauffeur die al jaren dagelijks hout transporteert van Asunción del Paraguay naar Buenos Aires. Op een dag verandert zijn reis over de snelweg. Wanneer hij ’s ochtends vertrekt vanuit een motel in... » meer lezen

Porfirio (Alejandro Landes, 2011): zwijgzaam protest in Colombiaans binnenland

17-02-2012 door Ruby Sanders

Porfirio Ramírez Aldana woont in een kleine stad aan de rand van de Colombiaanse Amazone en is verlamd als gevolg van een verdwaalde politiekogel. Zijn wereld bestaat uit de kleine kamers van zijn huis en zijn rolstoel. De rechtszaak die hij voert tegen de regering wil maar niet vlotten en hij zint op wraak. Wat niet gezegd kan worden, moet maar gezongen worden. Al eeuwenlang worden gevoelige onderwerpen die niet hardop uitgesproken worden, wel degelijk van persoon tot persoon overgebracht via liederen. In Colombia is de vallenato hier bij uitstek het... » meer lezen

Interview Alejandro Landes “Het allerbelangrijkste is een gevoel overbrengen”

07-02-2012 door Ruby Sanders

Porfirio In een afgezonderd stadje aan de Amazone verkoopt Porfirio Ramírez belminuten om in zijn inkomen te voorzien. Door een politiekogel is hij verlamd geraakt en aan bed en rolstoel gekluisterd. Zelfs voor de kleinste handelingen heeft hij hulp nodig. Maar lichaam en geest verzetten zich halsstarrig tegen het hem aangedane onrecht. Gevoelens van wraak en verlangens stapelen zich op en leiden tot een wanhoopsdaad. Die daad zelf krijgen we niet te zien, wel de voorbereidingen en de routines van de verlamde man. Producir sensaciones ConSentido interviewde de jonge Ecuadoriaans-Colombiaanse... » meer lezen

Ruby Sanders

Ruby is mede-oprichtster van conSentido, studeerde Film- en Televisiewetenschappen (BA) aan de UvA en Latijns-Amerikaanse Studies (MA) aan het CEDLA.

Geboren in een klein gekraakt huisje in een dorpje vlakbij Amsterdam en opgegroeid in deze bijzondere omgeving, leerde ik veel ‘normale Nederlandse’ gebruiken en regels pas op latere leeftijd kennen. Eerst bellen voordat je bij iemand op bezoek gaat? Om zes uur avondeten? Melk drinken? Wij deden niets van dat al. Mijn (Hollandse) ouders draaiden wel veel salsa en son, later aangevuld door tango, Latino hip-hop, forró en allerhande Caribische muziek. Toen ik net 18 was vertrok ik naar Ecuador, zoals zovelen op die leeftijd. Natuurlijk geeft zo’n backpackersbezoek geen uitgebalanceerd beeld, maar ik voelde mij vanaf dat moment altijd thuis op de plekken in Latijns-Amerika die ik heb bezocht, van Uruguay tot Colombia, en van Brazilië tot Nicaragua.

Mediastudies heb ik gecombineerd met de Master aan het CEDLA, waar ik mij verder richtte op nationale analyses van film en televisie. Door zoveel mogelijk Latijns-Amerikaanse producties te zien, hoop ik steeds meer te ontdekken van het continent met de duizend gezichten. Totdat ik opnieuw een film zie of plek ontdek en zuchtend besluit dat ik er in werkelijkheid nog helemaal niets van begrijp.