Latijns-Amerika magazine.

Valkuilen der culturele verwachtingen

23-05-2012 door Ruby Sanders 1 reactie

» Columns » Diáspora

Zijn mokkakleurige huid was bezaaid met koffiebruine sproetjes en zijn zwarte ogen pasten precies bij zijn ondeugende baardje. Misschien was het mijn geheime verlangen naar de illusie van het leven als ‘Brasileira’, met een lichaam waarvan de welgevormde heupen moeiteloos, argeloos, op de ritmes van de samba of bossanova meewiegden en een natuurlijke schoonheid waar niet over gediscussieerd hoefde te worden. Een leven vol openheid en positiviteit zonder gladjes, saai of sentimenteel te worden. Wellicht projecteerde ik deze onbewuste fantasieën op hem, zonder ook maar te weten wat zijn verhaal in werkelijkheid was, het feit negerend dat hij juist was vertrókken uit het idyllische leven dat ik in mijn gedachten had geschetst. Hij beaamde mijn ideeën over de geslotenheid van de ‘Nederlandse mens’; de kilheid die je soms overvalt in bus, trein of op straat. Hij voldeed aan mijn in werkelijkheid clichématige verwachtingen: was muzikaal, niet erg punctueel, kookte exotische lekkernijen uit boekjes die zijn uiteraard zwaar gelovige moeder hem per post opstuurde, dronk caipirinha en complimenteerde mij veelvuldig met het sexy bloemenjurkje dat ik – vanzelfsprekend voor hem – had aangetrokken.

De aspecten die de stereotypering tegengingen – hij woonde in een extreem nette kamer, in een zeer nette stad niet te vergeten, werkte met computers en stond veel te vroeg op voor een Braziliaan uit het boekje – gebruikte ik voor mijzelf om zijn open mindedheid aan te tonen, zijn blik buiten zijn eigen wereld – of negeerde ik simpelweg. In mijn hoofd klopte het helemaal: iemand die mij mee kon nemen zíjn wereld in, een spannende en nieuwe wereld, zonder obstakels gevormd door typisch Nederlandse kwaliteiten waar ik graag quasi-neerbuigend over oordeelde. We keken samen naar films over Braziliaanse muziek en hij vertaalde de dingen die de ondertiteling niet vermeldde.

Ik vroeg me af of hij hier iets van zou weten. Zou hij überhaupt op deze manier nadenken over onze cross-culturele verbintenis? En zou hij er over nadenken bij zijn ongetwijfeld vele interculturele ontmoetingen met Nederlandse meisjes wier onbewuste exotische fantasieën hij, zonder het te weten misschien zelfs, bevredigde?

Uiteindelijk is het de vraag of hij ook maar een moment heeft nagedacht over wat we deden, of waarom. Was hij vanaf het begin alleen maar gericht op het scoren, het in bed krijgen van (nog) een meisje? Turfde hij stiekem zijn veroveringen op een verborgen stukje muur als zij even naar de wc waren? Deed hij dat toen ik nonchalant in zijn T-shirt mijn tanden stond te poetsen? Is het dan zo dat mannen helemaal niets analyseren, gewoon hun kans schoon zien en waar mogelijk scoren? Van de gelegenheid gebruik maken? Is het Braziliaans om van dit al niets duidelijk te maken, of is het Nederland om iets anders te verwachten? Of doen de nationaliteiten er uiteindelijk niet toe, wanneer er vervallen wordt in stereotype genderrollen?

Nu loopt hij nog wel eens door de stad, meestal alleen, soms met een meisje; soms met een – schijnbaar zijn enige – vriend. Zoveel mensen zal hij niet kennen in een stad als deze, zonde eigenlijk, dat we beide in ons eigen verwachtingsval getrapt zijn. Anders had er tenminste nog een platonisch antropologisch getint contact uit kunnen komen.

reacties (1)

  1. 23-05-2012, 19:23

    Laurie IJzerman

    Móóóói!! Wederom trots!

reageren